Marjolein Houweling

Vrienden van het leven

Marjolein — Mon, 20 Feb 2012 15:47:05 +0000

‘Vrienden’ worden en zeggen ‘dat vind ik leuk’ kan een prima manier zijn om contact te leggen en bewondering te tonen. Ik kende Dorian Hiethaar alleen via Facebook, dus via foto’s, films, schilderijen en commentaar. Ik ben een trouwe bezoeker van het Lievelingsbos, ik luister naar de dieren en bestudeer de tellorgang en wederopstanding van rabarber. Ik kijk met haar mee langs de boorden van de Waal en zie hoe twee boten speciaal voor haar een pas de deux varen.
Zij en Ellen van Eldik waren te gast bij Sociëteit Elles en wat dat is ga ik niet vertellen (dat kunnen anderen beter) maar als ik u zeg de ‘creme de la creme’ van de Nederlandse damessamenleving aanwezig was, weet iedereen genoeg, toch? Ik mocht mee als introducé van Karin Spaink, een buitenkansje. Vervolgens kon ik, volkomen onverwacht, Dorian Hiethaar in levende lijve ontmoeten, wat nog leuker bleek dan gedacht.

Wat heb ik gelachen. Niet alleen omdat omdat het allemaal zo leuk was wat de kunstenaars vertelden en lieten zien, maar ook omdat het tragisch was, soms rauw en vooral: oprecht.
Een kunstenaar die over haar werk vertelt en als intermezzo haar nummer van de kamer van koophandel opdreunt, maakt meer dan een statement. Dorian schiet met scherp, ik hou daar wel van. Iemand die niet hoeft te behagen, dat alleen al is zoveel waard in dit universum van vleiers. Voeg daaraan toe dat Van Eldik de Kwestie van de Kunstenaar vanuit een andere invalshoek benaderd en de omsingeling was compleet.

Hiethaar en Van Eldik horen bij de kunstenaars waar dit kabinet het op gemunt heeft. Eigenzinnige en waarachtige denkers en doeners. En met gevoel voor humor, dus levensgevaarlijk. Het gekke is, dat terwijl links en rechts de kunstinstellingen en cultuurhuizen dreigen om te vallen en ik dagelijks mail krijg met een verzoek om financiële steun van een of ander project, ik toch het idee krijg dat dit prachtige onkruid niet uit te roeien valt. De kunstenaars lijken alleen maar mooier en weerbarstiger te worden van alle haat en venijn. Nee, leuk is het niet – maar toch, die weerbaarheid stemt vrolijk.
Kijken doe je altijd nu, stelt Dorian Hiethaar en dat heeft ze goed gezien.

Anil: te jong en te oud

Marjolein — Fri, 17 Feb 2012 13:57:03 +0000

In een Amsterdams café, laat op de avond, kon Anil Ramdas nog moeiteloos uit de tekst citeren die Bouterse in 1980, bij de staatsgreep (later de sergeantencoup genoemd) uitsprak. Ik had gezegd dat wraak niet zo erg was; rancune was erger. Dat beaamde Anil volmondig – en citeerde de zinnen van van Bouterse – eindigend op: … als rancune ons niet gedreven had. De drijfveer van Bouterse was rancune en Anil kon beginjaren tachtig al heel goed voorspellen waartoe dat zou leiden.
Hij woonde in de Venserpolder, een wijk in de Bijlmer, en waar wij de lofzang zongen over de mooie grote flats, vond hij de Venserpolder de mooiste buurt van Amsterdam. Ik was stomverbaasd, maar hij koesterde wel meer onverwachte standpunten. In de jaren daarop zag ik hem voornamelijk op televisie, en in De Balie. Onder zijn leiding werden tal van ‘kunstgrappen en grollen’ uitgehaald op de toilet. Rare geluiden, uitvallend licht en ongevraagd commentaar via een speaker. Ik heb hem toen verteld dat hij eens contact moest opnemen met mijn ome Piet. Een havenarbeider met net zo’n goed gevoel voor humor als de wc-kunstenmaker. Ik had het niet begrepen, dat was duidelijk.

Niemand kon beter dan hij de Nederlandse samenleving in de achilleshiel raken. Niet onze hypocrisie of schijntolerantie, maar ons koloniaal schuldgevoel. Het aantal subsidieaanvragen dat Ramdas gehonoreerd zag op grond van ‘multiculti’ moet aan het oneindige grenzen. Hij zei altijd precies datgene wat subsidiegevers graag wilden horen en ging er juichend met de poet vandoor om iets te schrijven of filmen wat hij wel echt wilde. Misschien werd hij ook wel gedreven door rancune, wie zal het zeggen. Het enige wat ik eraan toe kan voegen is dat 54 jaar te jong is om te sterven en te oud is voor zelfdoding. En dat mannen zoals hij 100 jaar zouden moeten worden.

De voorstelling van je leven

Marjolein — Sun, 05 Feb 2012 11:39:13 +0000

Ik barst niet zo gauw in tranen uit als ik iets moois zie, maar de voorstelling ‘Van jonge mensen, de dingen die nog komen’ was zó ontroerend – de tranen stonden echt in m’n ogen. Trudie Lute, (regisseur) en jeugdtheaterschool Meeuw hebben een productie gemaakt waar iedereen die van proza, poëzie, toneel, en muziek houdt, absoluut naar toe moet. Negen kids, (en een sprookjesmeisje met rode kaplaarsjes), spelen de sterren van de hemel. Menig volwassen acteur, actrice en theatermaker kan hier heel erg veel van leren. De teksten van de kinderen vormen een bloemlezing van de Nederlandse poëzie en met passie, toewijding, respect en gevoel brengen ze een ode aan de Nederlandse dichters van de afgelopen decennia. Inclusief een Johnny van Doorn-imitatie waarvan Johnny the selfkicker zelf van enthousiasme uit elkaar zou spatten. Vuurwerk! Het fantastische ‘Simon, wil je een stukje kaas uit het vuistje’ wordt even pestiger gebracht als het ooit bedoeld was. Schreeuwend, temerig, fluisterend en peinzend krijgt elke zin de lading en betekenis die het verdiend. En met die zinnen vertellen de kinderen elkaars en hun eigen verhaal.
Met mijn afkeer voor (veel) Nederlands theater is het in één keer afgelopen. Geen enkele keer had ik de aanvechting om te roepen: ‘geef mij die telefoon maar, dan is het opgelost’ en ik hoefde niet een keer naar de nooduitgang te zoeken omdat ik het gekunstelde, nagemaakte veel te ijdele acteerwerk niet meer kon verdragen. Ik zat op het puntje van mijn stoel en heb van elke minuut genoten. Hoe een regisseur in staat is om met minimale middelen, met onervaren acteurs en met behoorlijk complexe teksten zo’n toegankelijke, magistrale voorstelling te maken mag een wonder heten. Ja, ik ben juichend, maar dat zijn jullie straks ook.
Er is in de loop der jaren een godsvermogen aan subsidie en sponsorgeld uitgegeven aan zogenaamde multimediaproducties die omvielen van pretentie, en Lute laat zien hoe het moet: met een enkele aftandse overheadprojector. Ik hoop echt dat alle scholen in ons land de voorstelling zullen gaan bezoeken, wat zullen andere kinderen deze voorstelling leuk vinden. En schrijvers, dichters, kunstenaars en programmeerders van theaters moeten ook gaan kijken. Dit is de voorstelling van je leven.

Heya Keessie

Marjolein — Fri, 03 Feb 2012 09:15:27 +0000

Het zware bouwverkeer had het landweggetje uitgehold, zodat de randen het hoogste punt waren en niet de middenberm zoals vroeger, toen er tractoren over reden. Ik maakte een sprong, zijwaarts en toen terug, van de ene kant naar de andere. ‘Dat zijn schaatssprongen, wist je dat?’ zei ik. ‘Zo oefenden we vroeger, sprongen we over greppels van de ene naar de andere kant in het Kralingse Bos.’ Ik legde mijn armen op mijn rug en als een volleerd schaatser imiteerde ik de schaatsbeweging, ik wist nog precies hoe het moest, hoe ik mijn been in een mooie vloeiende beweging op het juiste moment moest bij halen en wanneer ik mijn gewicht moest verplaatsen.
‘Goed centreren,’ zei ik. ‘Schaatsen doe je vanuit je middenpunt.’
‘Ik hield van schaatsen,’ zei Majesteit. ‘Vroeger reed ik elke molentocht en elke plassentocht, heerlijk, de vrieskou in je gezicht, dat knerpen van je schaatsen over het zwarte ijs.’
‘Weet je Kees Verkerk nog?’ vroeg ik.
‘Natuurlijk, 15.03.’
‘Ik woonde vroeger in een nieuwbouwwijk in Rotterdam. En op zondag verveelde ik me een ongeluk. Dus vroeg in de morgen pakte ik mijn fiets en reed naar het Kralingse Bos. Daar werd gevoetbald. Ik zocht een grasveld uit en dan stelde ik me op achter het doel, zo’n zelfgemaakt doel van trainingsjackies en stokken, en dan wachtte ik tot de bal mijn kant op kwam. Dan schoot ik terug, met de buitenkant van mijn linkervoet. De bal tolde dan van het effect en de keeper greep negen van de tien keer mis. Dan moest iedereen hard lachen en mocht ik meedoen. Op een keer had ik een club mannen uitgezocht waarvan de trainer een oranje jack droeg met in blauwe letters ‘Nederland’ op zijn rug. Ik wacht geduldig, ik schiet de bal terug en ik mag meedoen. Blijkt dat het de Nederlandse schaatskernploeg is. De trainer was Cor Nederveen, ome Cor. En de voetballers waren Kees Verkerk, Jan Bazen… Fred Anton Maier was er soms ook bij.’
‘En Ard Schenk?’ vroeg Majesteit.
‘Soms, Jorrit Jorritsma. Ik kon heel goed pingelen, ik liep iedereen voorbij en die mannen hadden lol voor tien. Ik mocht voortaan elke zondag meedoen. Ze verzamelden in café Biesheuvel aan de rand van het bos en dan gingen ze trainen. Ik deed mee, voor zover ik dat kon, het was loodzwaar. Op maandagmorgen had ik gymnastiek op school en dan kon ik amper meedoen, zo’n spierpijn had ik.’ Ik demonstreerde allerlei schaatsoefeningen. Majesteit sloot achter mij aan en we schaatsten gezamenlijk het pad af. Het zweet liep in straaltjes over onze gezichten.

‘Ik had nooit verwacht dat een milieuramp zo heerlijk zou zijn,’ zei Majesteit die avond. ‘Ik dacht aan vogels met vleugels vol smurrie, aan brandende olietankers, een vliegtuig op Pernis, gifaanvallen, lekkende kerncentrales, vergiftigd drinkwater en alarmfase vijf door smog, maar ik had nooit gedacht dat ik lekker ontspannen op mijn terras met een goed glas wijn zou genieten van de natuurramp die het broeikaseffect heet.’
We zaten samen in de avondzon met een glas gekoelde rosé in de hand. We keken uit op de bergen die door de ondergaande zon schitterend rood werden gekleurd. De zoete weemoedige klanken van Corsicaanse volksmuziek klonken op de achtergond. Aspete mi.
‘Er zijn meer grote beschavingen aan hun eind gekomen door aanhoudende droogte,’ zei hij. ‘Maar iedereen laat het gebeuren.’
We zwegen.
Ik keek naar hem, zoals hij daar zat met z’n armen over elkaar gevouwen op zijn buik en ik zei: ‘Eigenlijk ben je gezellig. Een gezellige klootzak. Je had niemands vader moeten zijn.’
‘Ik ben jouw vader toch niet? Ik ben een kunstenaar die goud geld verdient. Jij bent een samoerai. East is east and west is west. Maar de wijn is heerlijk. We kunnen toch vrienden zijn?’
Hij sloeg me op de knie.
‘Ard en Keessie.’
‘Ard en Keessie waren helemaal geen vrienden, wist je dat?’ zei ik. ‘Ard was een integere rustige man en Keessie een uitgekookt stiekem ventje. Als Kees gefinisht was, dan remde hij abrupt zodra hij over de streep was en ging zijn tegenstander aanmoedigen. Zogenaamd, want het was natuurlijk niet sportief, hij vernederde die ander tot op het bot.’
‘Zoiets herinner ik mij nog,’ zei Majesteit. ‘Maar ook ik dacht dat hij zo aardig was.’
Ik vertelde hem over het voetballen. ‘Ken je dat, poten? De besten worden het eerst gekozen en de kneuzen blijven over. Kees koos mij dan voor een andere man. Tamelijk vernederend voor iemand als Peter Nottet. En onder het spelen fluisterde hij opdrachten in mijn oor: ‘Ga hem eens poorten’ of: ‘Ga er eens langs met een schaar’. En daar ging ik. En hij die jongen maar jennen en pesten dat ik ’m de bal door zijn benen gespeeld had. Eigenlijk was hij in hartje zomer al bezig om het zelfvertrouwen van zijn concurrenten te ondermijnen. En ik deed het allemaal, ik vond het prachtig om in zijn dienst te werken, ik vond het echt een hele eer. Pas veel later besefte ik dat hij een klootzak was en ik een sukkel. Net als jij en ik.’

Uit: Ik was een samoerai, Marjolein Houweling, uitgeverij L.J.Veen

Out of Europe

Marjolein — Thu, 26 Jan 2012 09:53:05 +0000

It giet oan. De strijd om de Afrika Cup is begonnen. De Afrika Cup is het meest spectaculaire voetbaltoernooi van onze tijd. Reguliere voetbalkennis telt hier niet meer, de spelsituaties in het Afrikaanse voetbal zijn compleet anders dan in Europa. Hier regeert het onverwachte, het creatieve, het onvoorspelbare. Het gewelddadige, zeker. Dat ook. Spelers met een verbluffend loopvermogen en ongekende lichaamsbeheersing laten voetbal zien dat wij in Europa alleen als incident kennen.
De openingsceremonie was alweer om van te smullen. Kolonels met hun borst vol onderscheidingstekens knikken goedkeurend terwijl de president in strak gesneden maatpak, het burgeruniform, in de taal van de Spaanse koloniale overheerser het openingswoord spreekt.
‘Dit kampioenschap is goed voor het imago van Afrika’, zegt de regeringsleider met gevoel voor marketing. Afrika, bebloed continent, verscheurd door kunstmatige grenzen die de westerse overheersers hebben bedacht om het werelddeel onderling eerlijk te verdelen. Rechte lijnen dwars door het landschap, coördinaten vastgelegd aan de hand van vierkante kilometers en niet aan de leidraad van natuurlijke grenzen en tradities.
En nu voetballen ze tegen elkaar, die verzonnen landen met namen die we alleen kennen van burgeroorlog en hongersnood. Hoofdschuddend kijken we toe vanuit de huiskamer, naar de beelden in het journaal, hoe die zwartjes elkaar weer eens aan het afslachten zijn. Ik zie zo’n toegetakeld gezicht weleens in de lift. Littekens van het machete tonen altijd anders dan die van een brommerongeluk. In 1953 speelde het Nederlands elftal tegen de ‘verbannen’ profs, de betaalde voetballers uit Nederland die in het buitenland speelden, als benefietwedstrijd voor de waternoodsramp. Zouden de voetballers uit Sudan, Libië, Tunesië nu op hun beurt hun historische matches spelen op dit kampioenschap? Dan hebben ze aan één toernooi niet genoeg.

Terwijl de regeringsleider speecht in ronkende marketingtermen, in de hoop zijn land te verkopen aan het westerse bedrijfsleven, staan de voetballers ongeduldig te wachten in de koude avondlucht en dromen hun eigen droom. Van een slavenbestaan als profvoetballer bij een rijke, Europese club.
En daar zit’m de crux. Want het echte interessante speelt zich af buiten beeld. In Londen, Manchester, Milaan en München tandenknarsen de bestuurders van voetbalclubs en hun bazen, de sponsors. Hun stervoetballers komen steeds vaker uit Afrika en zijn afwezig in januari. Drogba, Demba Ba, Tioté, Gervinho, Touré, Kolo, Assaidi, Boni, El Ahmaid en Kalou – ze verkiezen de eer van hun land boven de eer van hun team: Manchester City, ManUnited, Real Madrid, Arsenal. Die loyaliteit – al dan niet afgdwongen door de machthebbers die soms de complete familie van de vedette gijzelen – is niet zonder gevolgen. De clubs missen hun sterren. De aanvoerders, spelverdelers en spitsen zijn weg. Dat kost geld. De WK en EK zijn qua tijdsplanning afgestemd op de grote Europese competities, de andere landen hebben zich maar te schikken. Maar het vergeten continent wordt meer en meer zichtbaar in de Europese competities. De tendens valt niet meer te stoppen. Nog even en dan is het zo ver: geen winterstop, maar de Afrika Cup-stop.

Iedereen is homo

Marjolein — Wed, 18 Jan 2012 08:03:02 +0000

Homotherapie! Weer zo’n discussie die niet wordt gevoerd op basis van kennis, maar op basis van het gebrek eraan. Homo- en heteroseksualiteit liggen niet vastgelegd aan de ketting van een lichaam en een biologisch bepaalde geaardheid. Het zijn uitingen van seksuele energie die vorm krijgen aan de hand van sociale en economische voorkeuren. Lifestyle, zo u wilt. Of in primitieve samenlevingsvormen: gewoon overleven. Zet een potenrammer in de bak en hij zal zich aanpassen aan de regels en desgewenst homoseksuele handelingen verrichten. En echt niet alleen gedwongen. Iedereen is hetero, iedereen is homo. De omstandigheden bepalen de keuze. De keuze voor elke vorm van seksualiteit is even opgelegd, even gemanipuleerd en even discutabel. Het tijdschrift Elle houdt regelmatig een seks-enquête. Met als leukste resultaat dat elke keer opnieuw een overweldigende meerderheid van de lezers (80%) graag een lesbische sekservaring zou willen hebben. Ze maken er geen werk van, want ze worden in het gareel gehouden met sociale en economische teugels. Hun leven gaat over mannen, punt uit. Ze zijn zelf de eersten om dat toe te geven. Maar mocht homoseksualiteit hen meer voordelen opleveren, in financiële en economische zin, dan krijgen we een ander straatbeeld, heus.
Geen wonder dat de verzekeraars omscholing op seksueel gebied niet willen vergoeden, dat zou namelijk nog een dure grap kunnen worden.

Tussen mensen onderling is altijd seksuele energie, tussen mannen, tussen vrouwen en tussen jong en oud. Dat maakt het leven zo gezellig. Maar het is afhankelijk van bepaalde individuele vaardigheden in hoeverre mensen deze energie kunnen beheersen, dus sturen, richten, focussen, vermeerderen en verminderen. Daarbij gaat het om de balans tussen begeerte, fatsoen en wilskracht – en die staan op gespannen voet met elkaar. Lust, angst en macht daarentegen zijn goede familie van elkaar. Zo krijg je seksueel misbruik. In de gevangenis, op het werk, thuis en in het klooster.
Misschien doet de kerk er goed aan om zich daar eens in te verdiepen. De kerk heeft zelf de kennis over energie verdonkeremaand, en seksuele hierarchie ingezet als machtsmiddel. Het is logisch gezien haar taak om het ook weer op tafel te leggen – even aangenomen dat ze de sleutel nog weten te vinden. Maar dan hoeven dit soort zinloze discussies niet meer te worden gevoerd.

Bleker’s zomer

Marjolein — Fri, 13 Jan 2012 07:36:31 +0000

Het zijn mijn zaken niet, maar hoe komt een gezonde jonge meid van 26 jaar erbij om een relatie aan te knopen met een bleke papzak van 58? Is Bleker een god in bed soms? Hij heeft de schijn tegen. Dan kan hij politicus zijn en op de televisie verschijnen, maar voordat je zo’n beslagen tong in je eigen laat rondwoelen moet er toch heel wat gebeurd zijn? Vadercomplex? Incest-slachtoffer? Begrijpelijk dat het CDA de affaire slecht voor zijn reputatie vindt, maar voor haar reputatie lijkt het me helemaal desastreus. Zij heet de rest van haar leven Bleker Barbara, dat lijkt me geen aanbeveling. In het verleden waren er wel vaker geruchten over relaties tussen politici en journalisten (vrouwen). Marjolein Uitzinger (VARA, links) scheen wat te hebben met Ruud Lubbers (politicus, rechts), en dat verhaal ging later ook over Jeanne Doomen (journaliste, links). Lubbers werd geloofd om zijn goede smaak en de dames werden aangesproken op hun fatsoen en beroepsethiek – een geheime verhouding met rechtse machtspoliticus, foei! Van beroepsethiek heeft de NRC journaliste waarschijnlijk nooit gehoord, mediameisjes groeien op met kijkcijfers en targets.
Een Spaanse voetballer is getrouwd met een Spaanse sportjournaliste en dat leidt weleens tot grappige taferelen na afloop van de wedstrijd, omdat beide proberen professioneel en afstandelijk te blijven. Grappig zal het tussen Bleker en Barbara nooit worden.
Er is geen weg terug meer. Ze trouwen, zij gaat twee dagen in de week werken bij een nietszeggend damesblad en hij gaat na een jaar of wat op zoek naar een nieuw fris blaadje groen. Ik heb nu al medelijden met hun liefdesbaby die niet met papa’s rollater mag spelen en met z’n kleverige vingers van de beademingsapparatuur moet afblijven.

Aju paraplu

Marjolein — Thu, 12 Jan 2012 07:37:05 +0000

Een Belgisch meisje werd op Oudejaarsnacht bruut verkracht door twee mannen en in Eindhoven uiteindelijk gedumpt. Erg natuurlijk, maar eigen schuld, was de conclusie van de media, want ze had ruzie gekregen met haar vriendje en was alleen naar huis gelopen. Dan maak je het de barbaren wel erg gemakkelijk. Ze vond zelf ook dat ze verwijtbaar was en waarschuwde op televisie andere meisjes om vooral niet alleen naar huis te gaan. Blame the victim is niet alleen in landen waar de Taliban heerst een goed gebruik, dat blijkt maar weer. Het is een van de minpunten nu de feministische stem uit het publiek discours verdwijnt, dat iedereen vergeet dat je het recht hebt om ’s avonds alleen naar huis te lopen – ook al ben je vrouw of invalide of bejaard. Dat het gevaarlijk kan zijn en een busje pepper spray geen overbodige luxe is, weten we dankzij Camille Paglia. Maar dat het een grondrecht is – dat wordt allengs vergeten.
En nu ga ik ook mijn kop houden, want ik ben schrijvende en schrijvende mensen bloggen niet. Dan geef je het weg en dat wil ik niet. Het verhaal wordt leuk en spannend en u ligt wederom in een deuk en zult zich nadenkelijk op het bolletje krabben – beloofd.
Tot over een jaartje of vier, vijf.

Rectale rotjes

Marjolein — Sat, 31 Dec 2011 10:03:12 +0000

Sluipschutters op de daken, mitrailleursalvo’s op straat en hier en daar een granaatinslag. Jankende sirense tussendoor completeren het geheel. En dat al vanaf een uur of negen gisteravond. I love the smell of napalm in the morning. Is het overal in Amsterdam en in Nederland zo idioot? Met wie zijn we in oorlog? Is er een buitenlandse invasie of gewoon een burgeroorlog? Zij met verstand worden in hun slaap overvallen door het hersenloze deel van de bevolking – dat aanmerkelijk in de meerderheid is. Die halve garen hebben nog nooit van een ritueel gehoord, dat mag duidelijk zijn. Het heeft een betekenis hoor, om precies twaalf uur ’s nachts gaan knallen. Moge de mist, striemende regen, donder, bliksen en harde windstoten ertoe bijdragen dat de knalsukkels van pure wanhoop hun rotjes bij hun eigen rectaal inbrengen – und so weiter en zo verder…
De hond kijkt me verwijtend aan: “Is dit jouw soort?”

Een vuurwerkverbod lijkt me niet nodig, maar iets met een IQ-grens zou fijn zijn. Leg de lat vooral hoog: alleen mensen met een IQ van boven de 100 mogen vuurwerk kopen. Dat zijn er maar een handjevol.

Kwetteren en knetteren

Marjolein — Fri, 30 Dec 2011 08:58:24 +0000

Wilders bepaalt de politieke agenda, maar ook de politieke journalisten hangen als marionetten aan z’n (virtuele) lippen: zijn tweetaccount. Zojuist is bekend geworden dat acht landelijke dagbladen Wilders als hun voornaamste nieuwsbron gebruiken. NRC en De Volkskrant voorop. Zijn tweets worden veelvuldig letterlijk geciteerd. Dat zegt iets over Wilders, over twitteren èn over de media.
Dankzij twitter kan Wilders groeps-sms’jes versturen als een vorm van massacommunicatie. Hij gebruikt twitter beter dan menig andere twitterende politicus. Journalisten krijgen hem zelden of nooit rechtstreeks te spreken en zijn aangewezen op dezelfde bron als het grote publiek. Wilders heeft als politicus heeft geen achterban om rekening mee te houden – zijn volgers vinden alles prachtig, wat hij ook zegt. Partij van de Arabieren, lachen man. En twitter is natuurlijk ook een ideaal medium voor one liners, het sterke punt van Wilders.
Nederlanders, zeker de politici en BN’ers, zijn wat gemakzuchtig met twitteren. ‘Ik ben hier en daar en ik doe zus en zo met deze en gene en ben ik nu niet geweldig? Volg mij!’ Als je daarentegen over de grens gaat kijken, komen de meest ingenieuze, geestige en originele tweets voorbij. In de VS bijvoorbeeld is twitteren echt is voor virtuoze woordkunstenaars – van alle leeftijden. Nou ja, ieder land krijgt de twitteraars die het verdiend.
Maar opvallend toch dat in met name de Arabische landen twitteren wordt gebruikt om zich te bevrijden van dictators terwijl we in Nederland met twitter juist een totalitaire man in het zadel helpen. Kortom, als Cohen Wilders wil aanpakken, moet hij niet kwetteren, maar klare taal spreken. Alleen de harde waarheid is tegen kwetteraars opgewassen.