Kaalslag

Published on december 5th, 2016

Zelfbeheer, dat is gratis zelf het werk doen waar je een ander voor betaalt. Overheden zijn er dol op, hardwerkende burgers die onder het mom van burgerparticipatie in hun vrije tijd de klussen opknappen waar de gemeente op bezuinigt.

Toen afgelopen zomer een groep bewoners met gemeenteambtenaren door ons buurtpark liep voor een schouw, viel het woord zelfbeheer om de haverklap. ‘Als jullie nu eens in zelfbeheer…’ We hadden onze bedenkingen. Het park moest dringend onderhouden worden, zeker, maar tijd, geld en gereedschap hadden we niet voorhanden. Maar daar konden we subsidies voor aanvragen, was het antwoord. En vaak wordt zo’n aanvraag ook gehonoreerd. We liepen rond en maakten een plan, zo’n schouw doe je immers niet voor niets. De ene ambtenaar maakte aantekeningen en een ander foto’s. We waren reuze content, eindelijk werden we gehoord. na afloop kregen de dames en heren een verrukkelijke lunch voorgeschoteld.

Maar zonder enig overleg zijn afgelopen week de groenmedewerkers als ware stoottroepen ons park binnengevallen. Alles wat boven de grond uitstak, werd neergemaaid. De bloeiende struiken tot heel kort aan de grond, jonge aanplant iets hoger, op kniehoogte. Bomen werden omgehakt en met zes, zeven auto’s scheurden de mannen over het grasveld, diepe ploegsporen achterlatend.
Er kwam ook zo’n rijdende grasmaaier model Leopoldtank, die gebruikt wordt om het groen langs de snelweg te kappen: met een enorme motorische heggeschaar werd het plantsoen gekortwiekt. Het onkruid werd merendeels ongemoeid gelaten. De uitlopers van de populieren wringen zich nog steeds langs de muren en stenen omhoog en het hoge gras tussen de straatstenen tiert welig voort. Bewoners kwamen hun huizen uit om de mannen te stoppen, maar ja – ‘opdracht is opdracht’ heet het in goed Nederlands. Er kwamen twee ambtenaren poolshoogte nemen. ‘We hebben een plan voor een schouw aan de VvE opgestuurd’, beweerden ze. Aan welke VvE en wanneer? Ze moesten het antwoord schuldig blijven. En de resultaten van de eerdere schouw? Tja, daar zegt u wat. Ze wreven wat over de kin en schommelden ongemakkelijk van het ene been op het andere.
‘Het gaat inderdaad niet goed, mensen’, constateerden ze met kennersblik.
En daarna stapten ze in hun auto en reden over het omgeploegde gras weg. Nooit meer iets van gehoord.

De circa twintig mannen hadden er ondertussen aardigheid in. Je taakstraf vervullen met wildplassen, peuken roken en en als een dolleman zwaaien met een maaimachine is natuurlijk ook best geinig.

Wat moeten we hiervan denken? Heeft de gemeente haar punt gemaakt? Als julie niet zelf je park onderhouden, dan doen wij het op onze eigen manier? En blijft het een volgende keer bij een grasmaaiertank, of gaan ze het park asfalteren? Van wispelturige ambtenaren kun je alles verwachten.
Het wordt dus kiezen of delen. De bedenkingen tegen zelfbeheer wegen mijns inziens niet meer op tegen de vernielingen die de gemeente aanricht. We zullen moeten werken en betalen – en dan maar duimen dat ze echt wegblijven.
Maar ik hoop dat de bestuurscommissie Zuidoost begrijpt dat zelfbeheer consequenties heeft. Wie zijn (zorg)plichten niet vervuld, kan zijn rechten niet meer opeisen.
Zou het buurtcomité op het Anton de Komplein zich realiseren wat ik bedoel?

Reageer

Laat hier een reactie achter