Winnen en verliezen

Published on april 7th, 2016


‘Nog maar vijf keer’, zegt Henny en hij kijkt opgetogen.
Hij staat in de lift in zijn gestreepte ochtendjas met de krant onder zijn arm. Zijn haar zit in de war, tussen grijze krullen schemert hier en daar een kale plek door. Nog vijf keer naar het AMC, nog vijf keer anderhalve liter water drinken om elf uur ‘s morgens zodat zijn blaas groot genoeg is om een uur later te kunnen worden bestraald.
‘En als het dan afgelopen is, dan spring ik op en ik maak niet eens mijn gulp dicht’, lacht hij. ‘Ik storm naar de wc. En dan ben ik thuis, en dan moet ik wéér. Dat pissen is erger dan de bestraling, daar merk ik niet zo veel van. Nou ja, je wordt een beetje moe.’
We lachen bij het beeld van Henny met zijn broek op zijn knieën hollend door de gangen van het ziekenhuis. We weten alles van Henny en zijn prostaatkanker en de uitzaaiingen naar zijn lymfen, we hebben hem huilend in onze armen gehad en getroost, we hebben meegejuicht als er een positieve uitslag was.
Henny is een sportjongen, hij is gewend zijn overwinningen en nederlagen te delen. Zonder enige gêne vertelt hij, alsof we in de kleedkamer onder de douche staan, over het maandverband dat hij als een luier moet dragen omdat hij zijn plas niet meer kan beheersen en hoe de laserstraal zijn kont verbrand heeft. We zijn uitvoerig op de hoogte gesteld van zijn bloedwaarden en hoeveel pijn het deed om te plassen en te poepen.
‘Het zit allemaal heel dicht bij elkaar, hoor!’
En we knikken, want het is zo. Het zit allemaal heel dicht bij elkaar.
Henny vouwt de krant open en doet nog even razendsnel verslag van het wereldnieuws, inclusief zijn kenmerkende kijk op de stand van zaken.
‘Hebben die idioten niks beters te doen?’
Volgende week wordt hij 71 jaar.
En straks draaft hij als een jong veulen naar de volgende bestraling. Nog maar vijf keer.

Dit is een fragment uit Prettig Wonen, de nieuwe roman van Marjolein Houweling

Reageer

Laat hier een reactie achter