La Voix Humaine

Published on januari 11th, 2016

Alles draait om de stem in La Voix Humaine. De stem van die ander, die er niet is, die je niet kunt zien, ruiken, aanraken. En toch is de adem van de ander hoorbaar en zo dichtbij. De samengebundelde eenzaamheid van een telefoongesprek tussen mensen die elkaar niets meer te zeggen hebben. Jean Cocteau schreef de toneelmonoloog in 1929 en eind jaren vijftig maakte componist Francis Poulenc er een opera van. De muziek voegt een dramatisch aspect toe en pleegt subtiel veraad door dan weer de gemoedsgesteldheid van de een, dan weer van die ander te onthullen. De een die wanhopig probeert morele chantage uit te oefenen, die ander die aanmerkelijk minder liefdesverdriet heeft en liegt dat hij thuis is, maar eigenlijk gezellig in een restaurant zit met zijn nieuwe liefde en plannen maakt om een weekendje weg te gaan naar Marseille. ‘Toch niet in dat hotel waar wij samen zijn geweest?’, schrikt de verlaten vrouw en die ander zwijgt – maar de piano niet.
‘Ik heb weleens zeven trucks laten voorrijden voor een decor’, bekent regisseur Hans Nieuwenhuis, maar in La Voix Humaine is de eenvoud en soberheid zeer doeltreffend. Michelle Mallinger, sopraan, is verbonden aan de Haarlemse Opera. Zo jong nog (24 jaar) en dan al zo’n stem en verbeeldingsvermogen.
En dat allemaal in een afgetrapt schoolgebouw vlak achter een afgebladderd rangeerterrein, met vijftig mensen samengepakt op een gammele tribune.
De kaalslag in de culturele sector levert voortdurend zoveel prachtige producties op dat je alleen aan de kassuccessen nog kunt zien wat er verloren gaat.

Reageer

Laat hier een reactie achter