Code Tabaksblat voor vrijwilligers

Published on augustus 13th, 2015

Een gedragscode voor vrijwilligers binnen de VvE, is dat overdreven? Bij speeltuinen, sportverenigingen, het welzijnswerk en in de zorg is een gedragscode een heel normale procedure. Om de kas, kinderen en klanten te beschermen tegen al te grijpgrage mannenhanden.

Ik denk meer aan een Code Tabaksblat, omdat de overeenkomsten tussen een beursgenoteerde onderneming en een grote VvE frappant kunnen zijn. Falend toezicht, slecht bestuur en slapende commissarissen – pardon, appartementseigenaren. Vereniging Eigen Huis krijgt dagelijks te maken met dergelijke toestanden binnen VvE’s.

Een concentratie van kennis en invloed bij één persoon of binnen één selecte groep is een bekend fenomeen in het bedrijfsleven en in de financiële wereld, maar ook binnen een VvE. Een groep die zichzelf moet controleren en corrigeren. Dat lukt maar zelden. Eigenlijk nooit. De groep ontwikkelt juist een tunnelvisie, gemetseld met het eigen gelijk. Dat begreep Morris Tabaksblat met zijn commissie maar al te goed – en dat was nog vóór de bankencrisis.

Dan is er nog het verschijnsel van de ‘super-vrijwilliger’ die bijna een fulltime baan heeft aan z’n vrijwilligerswerk. Ook dat fenomeen onderkende Tabaksblat, want menig Raad van bestuur van een mulitnational heeft zo’n Einzelgänger als primus inter pares. Een workaholic die zó geïdentificeerd is met zijn bezigheden dat hij elk advies als een aanval ziet en elke vernieuwing pareert.

Het gaat bij een VvE natuurlijk niet om beursnotering en aandelen, maar om woongenot, kwaliteit van de woonomgeving, servicekosten, de begroting en verduurzamingsprojecten, zoals collectief dubbel glas aanschaffen. Bij zo’n grote VvE als de onze bijvoorbeeld gaat het om relatief grote geldstromen. Honderdduizenden, soms miljoenen euro’s. Als je dan om tafel schuift met leveranciers ben je als vrijwilliger een serieuze zakenpartner die heel wat centjes te vergeven heeft. Dat maak je in je dagelijks werk waarschijnlijk nooit mee. Alle deuren zwaaien open en wil je nog een sigaar? De bouw heeft zijn eigen mores.
Afspraken helpen dan om het roer recht te houden, op tal van manieren.

Ik vind bijvoorbeeld dat als iemand heel veel gratis werk verricht voor het algemeen belang, dat hij dan gewoon betaald moet worden, in klinkende munt. Uurtje-factuurtje. Dat is voor iedereen te begrijpen en voor iedereen inzichtelijk. Daar moet zo’n code in voorzien. Benoemen schept duidelijkheid, voor vrijwilligers, voor de beheerder, voor de bewoners. Voor leveranciers.

De laatste tijd gaan steeds meer stemmen op die roepen op een verscherping van de Code Tabaksblat, in het bijzonder met het oog op de heersende mentaliteit van de beroepsgroep Accountants, die het Grote Graaien tot code heeft uitgeroepen. Zo waar nog een overeenkomst met een VvE.

Een gedragscode is geen motie van wantrouwen, maar een basis voor vertrouwen. Een gedragscode voor vrijwilligers is bedoeld om vrijwilligers te beschermen. Niet in de laatste plaats tegen zichzelf.

Reacties

  1. Posted by Marianne Jager on augustus 13th, 2015, 09:00 [Reply]

    Helemaal mee eens.
    Maar als het probleem al aanwezig is, kom je daar om bovengenoemde redenen (teveel invloed van één persoon, aangevallen voelen etc.) dus niet meer van af…. tenminste niet goedschiks.

Reageer

Laat hier een reactie achter