Preffered supplier of monopolist?

Published on juli 23rd, 2015

De technische en bouwkundige constructie van ons complex schijnt dermate ingewikkeld te zijn, dat slechts een paar bedrijven in staat zijn om dit systeem van buizen en bouten, leidingen en lussen te doorgronden.
Zij zijn de zogenaamde preffered suppliers. De beheerder van de VvE heeft het verplicht gesteld om gebruik te maken van deze leveranciers, om te voorkomen dat goedwillende amateurs vrijblijvend aan het loodgieten gaan, radiatoren verwijderen en knutselen aan standleidingen. Reuze verstandig, zo op het eerste gezicht. De praktijk stemt tot nadenken. Je zou denken dat zo’n voorkeursleverancier lagere prijzen rekent, omdat hij verzekerd is van een vaste klantenkring. Maar niks daarvan. Ze rekenen prijzen die gemiddeld twee keer marktconform zijn. Is het omdat er zo’n zware verantwoordelijkheid rust op de schouders van deze voorkeur-leverancier? En is het omdat ze heel lang moeten nadenken over deze moeilijke rekensom, dat de buren drie weken moesten wachten op een offerte? Of is het omdat elke prikkel tot marktwerking ontbreekt?

De loodgieter is onze hofloodgieter vanaf het eerste uur, zo’n veertig jaar geleden. Inmiddels is hij bijna een bejaarde man. En hoewel al enkele jaren geleden viel te voorspellen dat hij de pensioengerechtigde leeftijd zou naderen, is er nog altijd geen opvolger geregeld. Tijdens zijn vakantie is er een vervanger, maar deze meneer is solidair met zijn vakantievierende collega en neemt geen reguliere klussen aan om (quote!) onze hofloodgieter niet voor het hoofd te stoten. Van mij mag de beste man doorwerken tot hij honderd jaar oud is, maar een zekere vorm van kennisoverdracht op een jongere collega, daar lijkt me ook iets voor te zeggen.

Het verwarmingsinstallatiebedrijf toont zich bereid om voor de lieve som van € 525,- euro één radiator te verwijderen en de verwarming vervolgens verkeerd af te monteren (zoals op de foto te zien is), zodat een bewoner (ik, om precies te zijn) ongeveer drie weken zoet is geweest met het herstellen van de situatie, waarvoor de VvE (ik, om precies te zijn) vervolgens voor de kosten mag opdraaien.

Monopoliepositie, trust- en kartelvorming wordt er gezegd. Het zijn grote woorden, gereserveerd voor werkmethodes die in groot verband ten strengste verboden zijn. Daar is wetgeving voor. Waarom het op kleine schaal wel gebeurt, is mij onduidelijk. Of mag het ook gewoon niet binnen een VvE? Ik zou het wenselijk vinden dat de beheerder álle offertes, facturen en dienstverlening kritisch bekijkt. Het gaat om tienduizenden, honderduizenden euro’s per jaar. Is er een jurist in de zaal? Of een loodgieter?

Reacties

  1. Posted by H.Nieuwenhuis on juli 23rd, 2015, 12:35 [Reply]

    Inderdaad, een onwenselijke situatie. Bovendien slaagde onze ‘hofloodgieter’ er vorig jaar in zijn werk bij ons 2 maal te declareren: eenmaal bij ons en eenmaal bij de VVE. Uiteraard weigerden we te betalen.

  2. Posted by H.Morssink on juli 23rd, 2015, 18:28 [Reply]

    Voor het verwijderen van een radiator in de slaapkamer: 40,-. Het verwijderen van de radiator in de badkamer: 60,- (incl. bovengronds doorlussen van de leiding). In 2008 de radiator voor de schuifpui in de huiskamer laten verwijderen. De leidingen in de vloer laten doorlussen. Totaal 250,-. Alles zwart betaald. Zoals je ziet best wel variabele prijzen. :-)

  3. Posted by Jan Nijhof on november 22nd, 2016, 00:07 [Reply]

    Tegeover een preferred supplier moet altijd een concurrerend alternatief zijn. Nergens staat geschreven dat een preferred supplier een monopolypositie moet hebben.
    Wij – Stichting Prettig Wonen Gouden Leeuw – hebben GOK geïntroduceerd als alternatief voor Goorhuis. Nadrukkelijk onder de aandacht gebracht bij Twinss. Niets mee gebeurd.
    Goorhuis doet klussen met z’n tweeën waar je het alleen makkelijk af kan. Weet nog niet eens dat de warmaterloop door een appartement met de klok mee gaat. Dopt af als dat het 1-pijps-systeem onderbreekt.
    Toont zich verrast als je de plattegrond laat zien die we van de huismeester kregen met de lussen in de vloer.

    Pilaster had de loodgieter met zijn alleenheerser-methodiek al uitgesloten van verdere opdrachten. De low-budget-opvolger van Pilaster moet alles weer opnieuw uitvinden. GOK biedt structurele oplossingen, betrokkenheid, meedenken. Maar ‘LowBudget’ neemt er geen tijd voor contact te zoeken.

    Goedkoop is duurkoop. En wie is er verantwoordelijk voor dat Pilaster heeft opgezegd en dat we nu met ‘Low Budget’ zitten opgescheept?
    Wees transparant en stap naar voren!

Reageer

Laat hier een reactie achter