Hoeveel vrouwen van tachtig jaar geven een concert in een uitverkocht Paradiso? Dat kan alleen Pauline Oliveros, La Grande Dame van de elektronische, experimentele muziek. Onder het publiek waren weinig vrouwen. Een geluidskunstenares, wat Japanse meisjes die chello spelen en een handjevol vrouwen uit Spanje die een passe partout hadden voor het hele festival Sonic Arts. Wat jammer toch dat zo weinig vrouwen het vrouwelijk cultureel erfgoed beschouwen als iets om trots op te zijn. Toegegeven, makkelijk is de muziek niet die Oliveros uit haar accordeon tovert. De accordeon kennen we in ons land van schlagers en weemoedige zeemansliederen, maar zij ontsluit met haar klanken en mysterieuze tonen het universum voor ons.
Sonic Arts is een merkwaardig festival. Het is bedoeld als ontmoetingsplaats voor kunst, muziek en wetenschap. Dat kan. Het merkwaardige is dat mensen vanuit hun verstand en zintuigen al redenerend proberen door te dringen in een wereld die ver voorbij het verstand en de zintuigelijke waarneming ligt. De schema’s, getallenreeksen en theoriën vliegen als drones door de ruimte, maar ze zijn niet meer dan een plastic zwaard. Met een plastic zwaard versla je geen draak, maar wie gaat dat de heren – en die enkele dame – vertellen? Ik niet. Pauline Oliveros ook niet. Zij maakt muziek waarbij je moet kijken met je ogen dicht. Waarbij je moet zwijgen en luisteren. Muziek voor mensen die een geheim kunnen bewaren.

Ook dit beeld, zoals alles op deze website, is copyright C.Schalkwijk