Wilders bepaalt de politieke agenda, maar ook de politieke journalisten hangen als marionetten aan z’n (virtuele) lippen: zijn tweetaccount. Zojuist is bekend geworden dat acht landelijke dagbladen Wilders als hun voornaamste nieuwsbron gebruiken. NRC en De Volkskrant voorop. Zijn tweets worden veelvuldig letterlijk geciteerd. Dat zegt iets over Wilders, over twitteren èn over de media.
Dankzij twitter kan Wilders groeps-sms’jes versturen als een vorm van massacommunicatie. Hij gebruikt twitter beter dan menig andere twitterende politicus. Journalisten krijgen hem zelden of nooit rechtstreeks te spreken en zijn aangewezen op dezelfde bron als het grote publiek. Wilders heeft als politicus heeft geen achterban om rekening mee te houden – zijn volgers vinden alles prachtig, wat hij ook zegt. Partij van de Arabieren, lachen man. En twitter is natuurlijk ook een ideaal medium voor one liners, het sterke punt van Wilders.
Nederlanders, zeker de politici en BN’ers, zijn wat gemakzuchtig met twitteren. ‘Ik ben hier en daar en ik doe zus en zo met deze en gene en ben ik nu niet geweldig? Volg mij!’ Als je daarentegen over de grens gaat kijken, komen de meest ingenieuze, geestige en originele tweets voorbij. In de VS bijvoorbeeld is twitteren echt is voor virtuoze woordkunstenaars – van alle leeftijden. Nou ja, ieder land krijgt de twitteraars die het verdiend.
Maar opvallend toch dat in met name de Arabische landen twitteren wordt gebruikt om zich te bevrijden van dictators terwijl we in Nederland met twitter juist een totalitaire man in het zadel helpen. Kortom, als Cohen Wilders wil aanpakken, moet hij niet kwetteren, maar klare taal spreken. Alleen de harde waarheid is tegen kwetteraars opgewassen.