Een heel jaar samengevat in één enkel incident. Alles wat er dit jaar misging werd weerspiegeld door een hysterische hooligan, een keeper zonder zelfbeheersing, een trainer die probeerde te profiteren van een noodsituatie, een scheidsrechter die zich achter de regels verschool en een minister president die het allemaal ‘heel begrijpelijk’ vond. Doe zelf es normaal, maar dan met je voeten. Dit was Nederland in 2011 in al haar facetten. Agressief, rancuneus, boerenslim en laf.
En in de media de dagen erop volgend, van De Telegraaf tot Het Parool, een compilatie van een samenleving: een patchwork van haat, wraak, rancune en zelfrechtvaardiging.
Om zo’n doorgedraaide jongen paginagroot af te beelden getuigt ook van een gedragsstoornis, zouden de redacties dat weten? Om te blijven schoppen in plaats van weg te lopen trouwens ook. Daar hoef je geen zenboeddist voor te zijn. Esteban bood de volgende dag zijn verontschuldigingen aan, aan de kinderen die hem een held vonden. Een held gedraagt zich niet zo, dat vond hij zelf ook. Om strikt de regels op te volgen, met alle escalatie vandien, is eveneens weinig sociaal intelligent. Scheidsrechter Nijhuis speelde zijn eigen Wesley. Hij toonde aan dat regels zijn om overtreden te worden. Wie dat niet aanvoelt, moet het fluitje maar gauw aan een ander geven.
Om je ploeg van het veld te halen toont aan dat je weinig professioneel bent. Niet cool, maar wel boerenslim. Van de wedstrijd uitspelen worden we niet beter, zal Gert Jan Verbeek gedacht hebben. Dat had niets met veiligheid te maken. De Arena was veiliger dan ooit na de arrestie van die knul.
En Mark Rutte, degene die afstand zou moeten nemen, bleek zo emotioneel betrokken dat hij niet tot enige distantie in staat was. ‘Het is aan de autoriteiten’, zei hij. Wat is hij dan?
Heel Nederland gooide de eerste steen, ik ook. Kom niet aan mijn voetbalwedstrijd. Maar na een minuut of twee, drie en een herhaling of tien – dan weet je toch beter? Dat de ouders van die jongen moesten vluchten voor de volkswoede is het schandaal van het jaar.
En verder is er niets aan de hand. De rode kaart wordt geseponeerd, de wedstrijd uitgespeeld en het blijft 1-0 en Ajax bekert verder. Op naar het volgende incident. Want als je een stadion Arena noemt, dan wordt het ook een strijdtoneel – op het veld, in de kleedkamer, op de tribunes èn in de bestuurskamer.