Eindelijk weer eens een tijdschrift zonder kleurlingen, hoofddoekjes en homo’s! Wat een opluchting. Het nieuwe magazine Park, zo staat op de website, is de eerste journalistieke glossy van Nederland en mixt hoogwaardige journalistiek met cultuur en lifestyle: profielen van bekende Nederlanders en interviews; portretten door toonaangevende fotografen; rubrieken en verhalen, reportages en reconstructies. Einde quote. Aan het woord komen mensen die in andere media nauwelijks aan bod komen: Theo Maassen, Matthijs van Nieuwkerk, Wilfried de Jong, Anton Corbijn, Peter Buwalda, Heleen van Rooyen en Sophie Hilbrand bijvoorbeeld.

Ik mag niet liegen trouwens, de redactionele inhoud van Park begint met een stukje over Karl Lagerfeld en dat is een nicht als een kathedraal en dat androgyne fotomodel Saskia de Brauw zie ik ook wel aan een ijsje likken. Maar goed, het èchte werk, dat is voor de blanke heteromannen en vrouwen. Toen jaren geleden het blaadje 100% NL verscheen, stond half Nederland op z’n achterste benen, maar nu komt ‘de linkse kerk’ zelf met een blad dat 100% NL op alle fronten overtroeft. Een journalistieke prestatie van formaat, mag ik wel zeggen. Iets niet zien kan even moeilijk zijn als iets wel zien, dat wordt erg onderschat.
Natuurlijk kan Peter Buwalda fantastisch schrijven en ook de reportage over de Nederlandse troepen in verweggistan is de moeite waard. Ik heb het alleen al 3000 keer eerder en beter in Rolling Stone gelezen, maar dat blad kent niemand dus koppen dicht. Wilfried de Jong interviewt Matthijs en samen doen de mannen een wedstrijdje geprangd kijken met roestige blik – potjandorrie, wat een diepgang! Wat een leven! Wat een journalistiek engagement! Maar waarom doen mensen die alles hebben in het leven net alsof het leven moeilijk is?
In het volgende nummer laten we een vrouwtje aan het woord (Saskia Noort? Suzanne Smit?) en een voetballer met een aangrijpend levensverhaal – ik pleit voor een dubbelgesprek tussen Jan Mulder en Glen Helder. Meneer Helder is een soort van donker, maar het protoype van een fucking loser, dus dat kan best. Streamer: ‘Ik was echt de weg helemaal kwijt, man. Ik zat stuk.’ Zwart wit foto met sepia, klaar. En misschien een leuke modereportage met Geert Wilders op IJsland. De andere kant van Geert – in stoere mannenkleding, met vliegeniersbril en pilotenjack. En let op dat horloge – of iets met een pet? Handen in de zak. De blik op oneindig, vierkante kaken. Zo zag u geert nog nooit – en hij wijgt en wendt de blik af als het gesprek over zijn vader gaat. De geestelijk vader van het roomblanke gedachtengoed van Park heeft daar eigenlijk best wel een stukje recht op, richting naar de lezers toe, qua journalistiek kwaliteitsblad.