Veel politieagenten hebben bezwaren tegen hoge boetes voor kleine overtredingen. Ze plegen een vorm van passief verzet: ze schrijven de bekeuringen niet uit. Deze weigerambtenaren moeten op staande voet worden ontslagen. Stelt de homobeweging. De wet is de wet en wie meent daarboven te staan, op morele gronden, moet maar ander werk gaan zoeken volgens onze holebi’s. Het is je democratisch recht een bekeuring te krijgen als je te hard rijdt. Daar betaal je die agenten toch voor? Wij, met z’n allen?
Natuurlijk niet.
We vinden deze agenten geen weigerambtenaren, maar ware verzetshelden.
Democratie in ons land is doen wat de meerderheid je oplegt, tenzij het die meerderheid beter uitkomt dat je het even niet doet. Marchanderen met de grondwet is in Nederland tot volkskunst verheven. Niemand schijnt meer te weten dat democratie niet zo mager valt te definiëren als ‘doen wat de meerderheid wil’. De meerderheid heeft altijd ongelijk, wie kent dat gezegde? Luisteren naar ‘de minderheid’ en respect hebben voor afwijkende standpunten is net zo goed onderdeel van een democratie.
De homobeweging predikt diversiteit, maar ojee als die diversiteit even niet in hun straatje te pas komt! Je mag zo anders zijn als je maar wilt, zolang het maar strookt met de opvattingen van het COC en de GayKrant. Zo wordt homo-zijn weer iets om je voor te schamen.
Honderd weigerambtenaren en 200 vrouwen in een burka kunnen er over mee praten. Het is nog klein verzet, maar als verlengstuk van de PVV, wordt de homobeweging een maatschappelijke factor om rekening mee te houden. Tot ze zelf aan de beurt zijn, uiteraard.