Omsingeld door stropdassen en parelkettingen stond ik heel cool met een koud flesje bier in de hand. De PAN hield de traditionele avond voor genodigden, waarbij het – voor de gelukkigen die uitgenodigd zijn – een avond lang vrij eten en drinken is. En een beetje naar kunst kijken. Ik had mezelf uitgenodigd en mocht dus ook mijn ogen uitkijken. Want als je de brallende buiken en bladen met bitterballen opzij schoof, was er prachtige werk te zien. Een oogstrelend portret van Salinero (het paard), werk van Roland Sohier, Katinka Lampe. Een Perzische familie verkocht schitterende wand- en vloerkleden. Zo’n kleed is als een boek, elke draad is gescheidenis en vertelt een verhaal over de afkomst, het ontstaan, de levens van de dorpelingen, de muziek en de toekomst.
‘We gaan wel naar IKEA’, fluisterde een mevrouw net even te hard haar echtgenoot in het oor. Liever een paar antieke oorbellen dan zo’n stofnest voor tegen de muur, zal ze gedacht hebben.
De dochter van de koopman, met wie ik stond te praten, hoorde het ook. Ze was niet eens beledigd. ‘Mensen weten het niet’, zei ze berustend.
De drank vloeide rijkelijk, zoals dat zo mooi heet en de hapjes waren inderdaad overheerlijk en een jazzbandje speelde onsterflijk saaie akkoorden zoals het hoort op zo’n avond van ons soort mensen. Een paar kunstenaars zaten voor Piet Snot hun beroep uit te hoeven in de stand van hun galerie alsof het een markt van oude ambachten betrof. En waar iedereen steeds lawaaieriger werd, werd ik steeds stiller. Al dat werk van al die kunstenaars die eeuwenlang hun oude ambacht hebben beoefend. En het een nog mooier dan de ander.
Er hing ook een schilderij van Jan Steen.
‘Ik zie het toch vooral als een commentaar op zijn tijd’, hoorde ik een juffrouw zeggen die een rondleiding verzorgde. Ik keek om me heen en constateerde dat er in de wijde omgeving geen enkele andere vrouw bier uit het flesje dronk en ik zag mezelf ook maar als een commentaar op mijn omgeving.