Wat een tijd! Dictators vallen van hun voetstuk, de banken gaan met de billen bloot. Lang verzwegen waarheden komen boven water. Blonde Dolly? Opgelost na tachtig jaar! De dader werkte zelfs welwillend mee aan het boek.
Als iemand vermoord is met een damespistool, is het dan onlogisch te denken dat de moord dan ook gepleegd is door een dame? Grappig toch dat niemand in al die tijd op dat idee is gekomen in de 33 jaar dat Mathilde Willink dood is. Zo had ik nog een paar vragen waarmee ik voor deze cold case een heel ander daderprofiel kon samenstellen dat tot nu toe ook maar iemand heeft gedaan.

Voor Andermans Ogen zocht ik een cold case en wilde ik een heel andere invalshoek presenteren. Daarmee onderstreept ik de kracht van de CharlyCode, een nieuwe originele manier van denken.
Ik construeerde een kunstenaar uit dat tijdperk: veelzijdig als Jan Wolkers, opschepperig en brutaal als Jan Cremer, gepreoccupeerd met de oorlog als Armando, gefascineerd door de oudheid als Ans Markus en met het sigaartje en de bravado van Marthe Röling.
Daaruit ontstond vervolgens een spannend, interessant, maar behoorlijk naar mannetje. Een nicht, met een heel vilein vals vrindje, die, want dat moest voor het verhaal, mode-ontwerper was. Mathilde werd Tijgerlelie. Krantenknipsels, interviews, recensies en boeken waren mijn bron. Gewone vrije nieuwsgaring, om te laten zien dat iedereen had kunnen verzinnen wat ik verzon. Ook de politie. Ook de media.
Maar mede daarom lezen sommige mensen Andermans Ogen als een sleutelroman. En toegegeven, ook de tekst op de muur van het atelier uit Andermans Ogen bestaat ècht. De foto staat op het internet. En als er nu iemand als een gek de muur van z’n atelier staat te verven, zou dat inderdaad een mooie schuldbekentenis zijn.
Maar Andermans Ogen is geen sleutelroman. Ik steek de draak met de opgezwollen tekst van veel kunstenaars, bijvoorbeeld de kunstenaar Bierenbroodspot die zichzelf in de media een heldenleven toedicht. Als zij in een persbericht verkondigt dat zij in het voorjaar, maandenlang in de woestijn van Lybië aan het werk was terwijl de kogels haar om de oren floten, – terwijl ze er in werkelijkheid vijf jaar geleden maar drie weken was – zonder een rebel in de buurt, dan is ze toch op zijn zachtst gezegd een fantast? Ik vind het prima, hoor, ik heb geen moreel oordeel. Ik vind het zelfs grappig. Wie wil er geen mythe zijn? Verhalen vertellen aan elkaar, dat is het mooiste wat er is? Maar kom op, zoiets schreeuwt toch ook om parodie? En als je dan ‘n keertje ontmaskerd wordt als fantast, als dan een keer een jongetje roept dat je geen kleren aan hebt, dan kun je maar beter sportief zijn en er heel hard om lachen. Daarover gaat Andermans Ogen. Jammer genoeg lacht de kunstenaar niet bij het zien van zoveel schoonheid in deez’ spiegel… En vliegen mij de kogels om de oren.