Bedrijfsleven, politiek en de media laten ons graag in een leugen leven. De vrouwenbeweging trouwens ook. Al veertig jaar lang.
Dolle Mina de bekendste vrouwenorganisatie aller tijden, begon ooit, in 1970, met de bestorming van Nijenrode, zo staat te lezen in alle naslagwerken over Dolle Mina en de vrouwenbeweging. En ook op de website van Aletta, instituut voor de vrouwengeschiedenis, is deze informatie te vinden. Het was een harde confrontatie en er vielen rake klappen, zo kunnen we lezen. Maar de vrouwen wonnen de heldhaftige strijd. Een jaar later werden ze als student toeglaten! De volgende dag werd de overwinning gevierd bij het standbeeld van Wilhelmina Drucker met een symbolische korstetverbranding. Dolle Mina was een feit!
De bezetting van Nijenrode is een glasharde leugen. De dames van Dolle Mina hebben kasteel Nijenrode nooit bestormd, integendeel. En de beslissing om vrouwen toe te laten was al lang en breed genomen, onder druk van de mannelijke studenten.
Zo ging het: een week voor de zogenaamde bestorming zou plaatsvinden, toog een afvaardiging van Dolle Mina, waaronder Selma Leijdesdorff, naar Breukelen om een kijkje te nemen op het landgoed. Een student (Peter Lamaker) ontving hen, leidde hen rond, vertelde hen dat de beslissing om vrouwen toe te laten al was genomen maar nodigde hen uit om desalniettemin een week later, vrijdag 23 januari, op een vergadering van de studenten met de leiding, langs te komen en hun zegje toch nog te doen.
Aldus geschiedde. De dames, en een enkele heer, werden opnieuw allerhartelijkst ontvangen door de studenten, kregen een kop koffie en Nora Rozenbroek, getooid met grote zwarte hoed, voerde het woord op de vergadering en legt het standpunt van Dolle Mina uit. Er wordt met instemming naar haar geluisterd. Niks aan de hand dus, en dat vond de cameraploeg van Brandpunt, die was meegekomen op uitnodiging van Selma Leijdesdorff, ook. Dus kregen de charmante gastheren die zo goed geholpen hadden, opeens op de smalle kasteeltrap een emmer witkalk over zich heen, terwijl de goed geregisseerde dames meteen een keel opzetten. Dat was pas televisie! Het gerommel op de trap heeft historische beelden opgeleverd en Dolle Mina schreef ‘geschiedenis’. De bestorming en bezetting van Nijenrode geldt als een ware triomf van de vrouwenbeweging.
Ik heb niet alleen de betrokken studenten van Nijenrode uit die tijd gesproken, iets wat geen medium tot op de dag van vandaag heeft gedaan, maar ook Selma Leijdesdorff, tegenwoordig hoogleraar aan de faculteit der geestwetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam. Ze bevestigde het relaas van de heren, gaf toe dat er van het verhaal over de bestorming geen woord waar was, maar vond mijn vragen over de ware toedracht desalniettemin ‘impertinent’. Maar het zou iemand die gespecialiseerd is in ‘oral history and culture’ en die nota bene onderzoek heeft gedaan naar Srebrenica, toch moeten aanspreken dat iemand naar de waarheid zoekt?
Het is veertig jaar na dato. Er zijn boeken verschenen en documentaires gemaakt en niemand van de vrouwen heeft de kans gegrepen om de leugen recht te zetten. Dat hadden de jongens van toen beslist wel verdiend. Ze hebben echt hun best gedaan om Dolle Mina te helpen en ze hadden zèlf geijverd om vrouwelijke studenten toe te laten. Het is hun verdienste, niet die van Dolle Mina. Ze krijgen tot op de dag van vandaag stank voor dank. Hun verweer is simpel maar duidelijk: ‘Wij slaan geen vrouwen en wij gooien geen vrouwen van de trap. Zeker niet voor een draaiende camera.’
Het is op z’n minst weinig professioneel van mevrouw Leijdesdorff dat ook zij de voorkeur geeft aan de leugen – al noemt ze het zelf eufemistisch ‘een mythe’. Het is niet alleen onaardig om leugens over een ander te verspreiden en hardnekkig in stand te houden, het is ook niet lonend.
Nyenrode bestaat nog steeds en Dolle Mina is al jaren ter ziele, ten onder gegaan aan intern gekonkel. Nadien heeft de vrouwenbeweging nooit meer zo’n impact gehad en volgens mij heeft deze geschiedenis met daarmee te maken. Er is een land waar vrouwen willen wonen en dat is niet in een land van zandkastelen. Liegen is heel gewoon tegenwoordig als marketinginstrument, maar dan toch: gaat Aletta, instituut voor de vrouwenbeweging dit ooit nog eens rechtzetten?

(Het hele verhaal staat te lezen op mijn Facebookpagina)