Stelselmatig proberen de media om Facebook in een kwaad daglicht te stellen. Facebookers zijn (nee, ze worden!) dommer dan de gemiddelde tv-kijker en ze gamen teveel. Arme infotainers van de pers! De tijd dat een mening verkondigen was voorbehouden aan heren met goede connecties is echt afgelopen. Welke sukkel kijkt er in hemelsnaam nog naar een praatprogramma met nare betwetertjes? Dàt is pas zonde van je tijd. Facebook betekent het einde van het vriendjespolitiek-regime en de omroependictatuur. Facebook is de nieuwe zendgemachtigde. Op Facebook is iedereen zijn eigen nieuwsjager en je stelt je eigen talkshow samen met gasten die er toe doen.
Facebook is een nieuwe wereld met je prikbord als je eigen land. Facebook ben jezelf. Wie zich verliest in Facebook (een fenomeen dat vaak in de andere media wordt belicht) verloor zichzelf altijd al, overal in. Maar wie een leven wil dat ertoe doet, vindt dat mede op Facebook.
In dit virtuele vorstendom ben je je eigen koning, keizer, admiraal. Maar let op, wat je communiceert in woord en beeld zegt werkelijk alles over jezelf. Hoe je reageert op anderen, wat je laat zien: je legt je hele zielenleven bloot. Want dat is het wezen van Facebook: daar laat je je ware gezicht zien. Of je wilt of niet.

Mijn prikbord is een rommelige vrijstaat, het wordt bevolkt door kunstenaars, queers, moslima’s en rechtse ballen en ze hebben reuze veel plezier – vooral met elkaar. Prachtige films en foto’s komen voorbij, prikkelende meningen, van tijd tot tijd een oproep tot wereldvrede en ook veel wijze spreuken. Ik probeer een verdraagzame feodale heerser te zijn, in mijn prikbordparadijs mogen veel meningen leven. Het is zoals ik zou willen dat de wereld was. Wie het niet leuk meer vindt in mijn prikbordland, emigreert uit zichzelf naar betere oorden waar hij wel gelijk krijgt.
Tot nu toe werd ik maar van één iemand een tikje tureluurs en die heb ik even laten verdwijnen – niet ontvriend, ik maak van niemand een asielzoeker.

Iemand ontvrienden is iemand uit je prikbordparadijs verjagen. Dat doe je niet zomaar. Ikzelf ben wel ontvriend, twee keer zelfs. Een keer door iemand die het niet apprecieerde dat ik, daags na het overlijden van Mulisch, de uitspraak van Gerard Reve parafraseerde op Facebook: ‘Het werk van Mullis is vullis’. Ik verwachtte het antwoord van Mulisch zelf: ‘het werk van Reve zij hem vergeven’, maar ik werd schuimbekkend ontvriend.
Ik werd ook terstond ontvriend toen Andermans Ogen verscheen, door een collega-schrijfster. Dit keer onder het motto: eigen boek eerst! Mijn intuïtieve idee dat een feministische heilstaat niet veel goeds heeft te brengen, werd meteen bewaarheid. Op tv en in de krant kun je nog verhullen dat je gediplomeerd matennaaier bent, op Facebook niet. Op Facebook kun je niet liegen.

Ik mag op Facebook zelf schitterende reizen maken naar paradijzelijke oorden: ik vlieg naar prikborden vol meesterwerken en fantastische bouwsels, met teksten die mij doen verstommen en films waar ik stil van word. Tafels met verrukkelijke gerechten en heerlijke wijnen komen langs. Soms geef ik een troostend woord aan een zieke en breng een bloemetje aan een jarige. En altijd krijg ik veel meer terug dan ik geef. Voor mij is het Feestboek. Virtuele vrienden, u bent ècht, ik heb u lief.