visuele voorpublicatie #1

Published on oktober 18th, 2010

We hielden stil bij het Bijlmermonument, bij de Boom die Alles Zag.’Was het hier, dat vliegtuig op Amsterdam?’Wist iemand uit Nepal van de Bijlmerramp?’Dat kwam omdat jullie koningin zo moest huilen, die beelden gingen de hele wereld over’, zei Devi. ‘Iedereen dacht hadden wij maar zo’n lieve koningin.’

‘Eine Königin weint’, schreef Bild-Zeitung bij de foto van de diep geschokte vorstin. Die foto maakte zelfs voor mij duidelijk hoe erg het was. Ik aarzelde en bestudeerde de grijze lucht. Er dreef ook meteen een wolk tussen ons. Het had geen zin om Devi af te schepen met een half verhaal. Dan verdween de saamhorigheid tussen ons, de verbondenheid die ik voelde als we samen werkten en samen waren; de magie van onze verstandhouding. En ik had haar toch niet voor niets meegenomen naar deze plek? Maar ik was ook zo vaak mensen verloren als ik probeerde te vertellen over het Ding. Sam wilde er niets van weten, hij werd er bijna kwaad van. Sam hield alleen van zijn eigen rampen. Maar dit was Devi, dit was anders. Zij wist van grote dingen en onwezenlijk gevaar. Ik wist dat ik mechanisch sprak en monotoon, maar anders zou het me niet lukken om goed uit mijn woorden te komen.

‘Ik was net terug van hardlopen, een rondje om de Gaasperplas. Ik had de televisie aangezet om naar Studio Sport te kijken. Eerst Italiaans voetbal, met een glansrol voor Ruud Gullit die toentertijd bij Sampdoria speelde. Ik ging naar de keuken om eten klaar te maken, zo kon ik de televisie in de huiskamer ook zien. Er klonk gegrom in de lucht. Ik kende dat geluid wel. Het was het vertrouwde geluid van een vliegtuig vlak voordat het opnieuw zou optrekken. Ik hoorde het geluid dagelijks. Het gegrom stierf weg. Toen klonk het opeens weer en dit keer zo hard en dreigend, dat ik naar de huiskamer liep om te kijken wat er gebeurde, maar ik kon geen vliegtuig zien. Wel horen. Ik riep: “je moet optrekken”, naar de piloot en ik zwaaide wild met mijn armen als een wanhopige vlieginstructeur. Toen wist ik het. Het vliegtuig ging neerstorten. Hier en nu. Even stond ik als versteend en toen het gegrom overging in het hysterische gekrijs van brandende motoren, draaide ik me om en sprintte het huis uit. Ik heb, heel even, overwogen om te springen, om van tien hoog naar beneden te duiken omdat ik dacht op die manier meer overlevingskans te hebben. Maar op dat moment sloeg het vliegtuig in, aan de overkant. Een onvoorstelbare klap, het werd aardedonker, de lucht kleurde inktzwart en in een onbegrijpelijke stilte dwarrelden zilverkleurige vlokjes isolatiemateriaal als intrieste confetti door de stilte. Daarna kwamen de doffe dreunen van de ontploffingen, huis na huis na huis knapten de ramen en vochten de vlammen zich naar buiten. Zo ziet de hel er uit. En zo klonk het daar.’We waren op een bankje gaan zitten. Het zwartste uur was nog altijd even brandend in mijn hart als op het moment zelf. De stilte van de dodenakker droeg ik nog steeds met me mee. Grote ervaringen maken eenzaam, daar wist Devi alles van.

‘En toen?’ vroeg ze, waarschijnlijk omdat ze zo onderhand wist hoe het bij mij werkte. Dat er nog een laag onder de laag was en daaronder hoogstwaarschijnlijk nog een. Alsof ik mijn eigen Bijlmerflat was met tien verdiepingen.

Reacties

  1. Posted by Dia on oktober 18th, 2010, 08:13 [Reply]

    Aangrijpend en heftig. Mooi.

Reageer

Laat hier een reactie achter